2012-03-26 header bekers.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Altijd aardig?!

Pleasers

Gastblog geschreven door Gea Schonewille
Ooit mocht ik in een training, net als de andere cursisten, ‘een modeshow’ lopen. Op de ‘catwalk’ werden we uitgenodigd onze vriendelijkste en aardigste voorkant te laten zien. In het loopje terug mochten we de andere gevoelens tonen; gevoelens die we normaliter wat meer voor ons zelf houden, omdat we denken dat we daarmee niet welkom zijn bij de ander, bang zijn, ons schuldig voelen of schamen. Bijzonder was dat het showen van onze schaduwkant veel meer energie in de groep bracht; er werd gelachen, er was sprake van herkenning, waardering, opluchting en mildheid, hierdoor werd het in de groep (h)echter.

Ik moest aan mijn 5 minutes of fame denken tijdens het lezen van de 2 voorgaande blogs van Joyce, over pleasers, ik noem dat altijd aardig zijn.  In het altijd aardig zijn voor de ander, ben je ook bij de ander met je energie. Daarmee misken je een stuk in jezelf, een stuk dat er wel gewoon is, jou compleet en echt maakt.

Ik geloof niet dat je altijd aardig kunt zijn, ik in ieder geval niet. Dat gaat toch op zijn minst ooit irriteren? Op een zeker moment hou je het niet meer binnen en komt het vilein, ondergronds of juist explosief naar buiten. Alsof je zegeltjes hebt geplakt en nu het volle boosboekje in mag leveren, vaak onverwachts, buitenproportioneel of richting de verkeerde persoon (of de hond).

Altijd aardig zijn ‘vraagt’ ook altijd aardig zijn terug, wat nogal wat energie kost. Dat staat werkelijk contact in de weg, immers één zijde van jezelf wordt verstopt en de ander moet je teruggeven wat je hem/haar gaf en daarmee ook een stuk van zichzelf achterhouden. En juist in het contact met de ander is het zo mooi om alle aspecten van jezelf te laten zien, je zon en schaduw. Dat zorgt ook voor (h)echtheid en intimiteit in de relatie met de ander. Denk maar aan ‘mijn’ modeshow.

Alleen vanuit hechte vriendschap met jezelf kun je een hechte vriendschap met de ander aan te gaan, een vriendschap die beiden energie geeft.  Als je alleen maar bezig bent met het de ander naar de zin maken ben je niet je eigen beste vriend, immers je verliest jezelf. De energie die je gebruikt om één kant weg te drukken kan je niet inzetten in het werkelijke contact. Je eigen passie verdwijnt naar de achtergrond en de ander gaat daar -vaak onbewust of ongewild- in mee.

Soms is het dus gewoon nodig om even niet aardig te zijn tegen de ander, want dat maakt je aardiger voor jezelf. Ook is zo af en toe ‘nee’ zeggen tegen de ander goed, om jouw ‘ja’ meer waarde te geven, het is in ieder geval een ‘ja’ tegen jezelf.
Ik ga ook geen pleidooi houden voor onaardigheid, integendeel. De wereld wordt mooier en liefdevoller door aardige mensen. Laat het alleen wel passen bij je eigen gevoel en weet dat je niet altijd en overal aardig hoeft te zijn, zo doe je recht aan jezelf en aan de ander.

In mijn werk kom ik regelmatig aardige mensen tegen. Vaak met klachten van vermoeidheid, lusteloosheid, een gevoel van onder de voet gelopen te zijn, of vol onbegrip omdat ze zijn verlaten.

Als we de gevoelens van deze aardige mensen nader onderzoeken, geven ze aan nooit boos te worden. Of ze voelen de boosheid wel (van irritatie en ergernis tot diepe woede), maar laten dat niet zien. Omdat ze dit niet ‘mogen’, niet (denken te) kunnen of niet durven. Ze zijn bang verkeerd begrepen te worden of als onaardig. In speelse grensoefeningen -die onderdeel zijn van de training/coaching van aardige mensen- wordt vaak snel de energie ervaren. De grensbewaker wordt niet als onaardiger beoordeeld, eerder duidelijk, stevig en betrouwbaar. In dergelijke ervaringsoefeningen wordt vaak het verlangen ervaren naar een andere balans in geven en nemen. Na dit herbesluit kan de relatie met zichzelf worden hersteld en de relatie met anderen makkelijker verlopen.

Daar waar een aardig persoon wordt verlaten is er vaak onbegrip, “ik heb altijd alles gegeven en nu is hij weg gegaan”. Ik moet denken aan K.; ze had van haar moeder geleerd dat ze zorgzaam voor haar man moest zijn. En dat deed ze, in elk van haar vier serieuze en langdurige relaties. Desondanks was ze net voor de kerst opnieuw verlaten door haar geliefde na 4 jaar samen te zijn geweest. Al haar mannen hadden vergelijkbare redenen om na relaties van 4 tot 8 jaar met haar te breken. Ze gaven aan dat de relatie hen benauwde, ze zich onvrij voelde en zich schuldig voelde door het in gebreke blijven in het teruggeven.
K. kwam bij mij met de vraag hier samen naar te kijken, want ze snapte het niet en zag ook dat ze zichzelf niet langer wijs kon maken dat het niet ook aan haar lag. Naast een aardige vrouw is K. ook een intelligente vrouw.

Ik liet haar met een prachtige vaas en dito roos zien wat haar intentie was; haar man eren en gelukkig maken; de mooiste roos in het mooiste vaasje. Dat haar mannen dat vaasje, het verse water en voeding op een zeker moment zat waren en als beklemmend ervoeren, maakte ik duidelijk met diezelfde prachtige roos in 3 lagen krantenpapier te vouwen. Ze schrok van dit beeld en gaf aan: “Dit heb ik nooit zo bedoeld, die roos knakt nog en zal zo niet lang blijven leven en er zou net zo goed vis in die krant kunnen zitten”. Na een diepe zucht zei ze: “Maar dit is wel wat er gebeurt en wat ik doe”. Dit beeld en de gedachten die bij haar opkwamen, waren voor haar reden om een herbesluit te nemen. Beginnend bij de vraag: “Wat wil en verlang ik, ikzelf?” Een proces dat haar stapje voor stapje vriendschap met zichzelf liet sluiten, in zon en schaduw. Het heeft haar nog geen nieuwe partner opgeleverd, maar wel veel sterkere vriendschaps- en familiebanden.

Ze verwoordde het na afloop mooi: “Ik voel weer levensvuur, in plaats van mijn waakvlammetje”. En in de eerlijkheid van haar zon en schaduw vervolgde ze: “Zonder het zelf in de gaten te hebben ging ik in al die relaties over mijn én zijn grenzen, dwingerig, manipulerend en eisend. Ik aardig voor jou, jij voor mij, kreng. En keer op keer als ik niet uitbetaald werd voor wat ik gaf, voelde ik hevige teleurstelling en was ik van buiten nog wel aardig, maar van binnen al lang niet meer. We waren geen van beiden vrij, hij niet maar ik ook niet. Ik had misschien nog wel de meeste lagen krantenpapier om mezelf. Ik was mezelf kwijt en zocht mezelf bij hem. Dat lukt natuurlijk nooit ‘jezelf zoeken bij de ander’. Deze kerst hoop ik weer met een geweldige man te zijn, aan mijn schaduw zal het niet liggen.”

Wie zich niet laat zien in zon en schaduw, verliest niet alleen het doel, maar ook het zichzelf en uiteindelijk de relatie. Aangaan van en met alles wat er is, is voor relaties zeer belangrijk. Therapeut voor singlesAltijd aardige mensen vinden het lastig om hun hele zijn te laten zien. Vaak hebben ze niet geleerd hoe dit kan of is het onderdrukt door opmerkingen als ‘lief zijn’, ‘geen ruzie maken’, ‘geef handje, zo ruzie over’.
Je kan echter altijd een herbesluit nemen, dat laat K. zien.

Wil je meer weten over altijd aardige mensen, vriendschap met jezelf en oefenen in je herbesluit? Je bent van harte welkom bij mijn workshops.

Gea Schonewille

Reageren n.a.v. dit gastblog: je bent van harte welkom! Dat kan hieronder of neem contact op met Gea: gea@inthascope.nl | 06 – 21 25 53 67

 

email

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.