2012-03-29 header 2 wijnglazen.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Avontuurlijk boos

boosheidIn voorbereiding op mijn workshop ‘de kunst van het ontmoeten’ mag ik 2 gastblogs schrijven. Deze week gaat het over avontuurlijk boos, het volgende blog gaat over Pietenpak in het voorjaar.

Onlangs mocht ik een aantal workshops geven voor IndiviDuo. Hierin ging het een aantal keren over ‘boos’ en hoe moeilijk het voor sommigen is om hun boosheid te uiten. Zelf herken ik dit niet, ik ben makkelijk boos en kan ontzettend genieten van bozige mensen. Boze mensen geven uiting aan hun grenzen en voorkomen zo grensoverschrijdingen.

In coaching of trainingen zie ik dat mensen boosheid nogal eens vrezen enhet daardoor opsparen, inslikken of botvieren op een willekeurige voorbijganger (lees familielid) of de hond.

Voor de goede orde; ik hou niet van ongezond boos, oftewel woede, daar kan ik bang van worden. Woede ken ik in mijzelf ook nauwelijks, waarschijnlijk omdat ik het met mijn boosheid voldoende afvoer.

Maar lekkere en terechte boosheid, daar smul ik van. Daaraan denkend zie ik mijn man (broertje) en zijn broer, die onlangs een avontuurlijke winterse mannenreis beleefde in noordelijk Canada.

Het eerste deel van de reis van Whitehorse naar Vancouver liep gesmeerd. Het verhaal begint na de overstap in Vancouver.

Broer en broertje vlogen van Vancouver via Chicago naar Amsterdam. Zittend op hun plekje in deze grote KLM kist werd gemijmerd over erwtensoep, moeder de vrouw en schone kleren. Dit mijmeren werd verstoord door een volledig ijshockey team dat aan boord van ‘the plane’ moest. Het team én hun bagage maakte het vliegtuig te zwaar en bracht het in disbalans. Na wat gepak en herpak kwam weliswaar de balans terug, maar de overload bleef. Meantime….. minuten werden kwartieren en de kwartieren werden uren.

Broer werd wat onrustig over de aansluiting. Broertje lachte wat schamper (stel ik me zo voor)……

Of het nog niet erger kon werd broer, met zijn getergde en daardoor afgewende hoofd, waar inmiddels lichte vloekwoorden uit hoorbaar waren, kijkend uit het vliegtuigraampje, getuige van de oplossing….. bagage werd uit het ruim gehaald…. “wel G&^*##(@mme…. da’s mijn koffer…..”

One suitcase lost in Vancouver…..

Nipt, maar dan ook zeer nipt werd de aansluiting in Chigago gehaald. Na een flinke mile, die voelde als een kwart marathon, rennend over Chicago Airport, bedelen of ze niet please, please, please de slurf weer wilden aankoppelen om nog in te kunnen stappen was daar het genadige “Yes, allright, welcome” van de gezagvoerder. Even gelukzaligheid, een vliegtuig betreden als heuse Mick Jaggers….

Dat welkom was er uiteraard niet voor de koffer van broertje, immers die kon niet rennen, smeken of the Rolling Stone uithangen….

Another suitcase stayed in Chicago.

Na het wachten op de man des huizes, was het 2 dagen later wachten op zijn bagage.

Wie avontuur wil, zal het krijgen.

Hier was de boosheid zo lekker gericht en zorgde deze ervoor dat een vliegtuig gehaald werd en de reis huiswaarts uiteindelijk bleef hangen op 22 uur.

Ben je benieuwd naar jouw boos? Schrijf je in voor één van mijn workshops op 11 maart in Veendam. In de winter van 2018-2019 wordt opnieuw een drieluik gepland.

Dit blog is geschreven door Gea Schonewille
Voor reacties inthascope@hotmail.com

2 reacties op Avontuurlijk boos

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie.