2012-03-29 header 2 wijnglazen.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Heb jij zin in ruzie?

Conflict in relatiesRuzie maken kan ik niet goed en ik vraag me wel eens af of dat een gemis is. Ik heb een hekel aan ruzies. Om aan te horen vind ik het al verschrikkelijk! Vroeger werd ik ziek van mijn kleuterjuf die zo schreeuwde. Ik weet nog precies hoe het voelde toen mijn ouders een keer ruzie maakten en ik naar de zolder vluchtte met onze poes om daar een veilig plekje te vinden. Als middelste tussen mijn broertje en mijn zus probeerde ik altijd de goede vrede te bewaren. Ben ik daarom Koppelaarster geworden?

Kennelijk ben ik iemand die wil zorgen voor goede verhoudingen. Zodra ik merk dat mensen langs elkaar heen praten, elkaar niet begrijpen, dan heb ik meteen de neiging om te willen helpen en het probleem op te lossen.

Wat ik in de loop van de jaren geleerd heb, is om mijn irritaties niet op te kroppen. Vroeger barstte de bom als alle opgekropte teleurstellingen mij echt te veel werden. Uitspreken wat mij dwars zit, werkt goed voor mij. Zou ik daarom geen ruzie nodig hebben? Voegt ruzie maken iets toe aan mijn leven? Zou het mij helpen en is ruzie maken wel te leren?

Een relatie waar de partners niet meer met elkaar praten, langs elkaar leven om conflicten te voorkomen, lijkt mij ook niets. Je kan beter nog de wrijvingswarmte hebben dan helemaal geen warmte meer! Sommigen stellen kunnen echt heftig ruzie maken en het daarna hartstochtelijk weer goed maken. Het lijkt mij niet goed als het conflict niet besproken wordt om op één lijn te komen en tenminste elkaars standpunt te begrijpen.
Blijven praten en uitspreken wat je niet fijn vindt, lijkt mij essentieel in een relatie.

Hoe denk jij over ruzies? Is een goede ruzie op z’n tijd nodig? En wat is dan een “goede ruzie”?

3 reacties op Heb jij zin in ruzie?

  • Josephine, bijna 50, jippie...:

    Hoi Joyce, goed onderwerp, want wat is ruzie?
    Ik merk steeds weer dat mensen daar echt extreem verschillende beelden bij hebben.

    Bij ruzie lijk jij vrij sterk een beeld te hebben van schreeuwende mensen.

    Bij ruzie denk ik aan mensen die flink botsen, wat betreft meningen en/of gevoelens, zonder dat je tegen elkaar aan het schreeuwen bent.
    Ik zie ruzie dan ook als rijke diepgang van mijn relatie. Dat je elkaar echt en beter leert kennen op diepere lagen en dat je elkaar ook graag op die diepere laag wilt ontmoeten en leren kennen. Zonder ruzie is, denk ik, diepgang bijna nooit mogelijk. Dan moeten je partner en jezelf wel heel erg een kopie van elkaar zijn.

    In de ruzie, de botsing, zoals ik het net noemde, komen dieper liggende verlangens, behoeften en kwetsbaarheden van elkaar in conflict.

    Een goede ruzie is voor mij het luisteren naar elkaars diepere behoeften en kwetsbaarheden, deze te erkennen en te proberen te begrijpen en tegelijk je eigen diepere behoeften en kwetsbaarheden open te delen, waarna je gaat proberen tot een ‘oplossing’ te komen. Een vervolgstap waar beiden zich in kunnen vinden.
    Niet dat dit proces altijd even makkelijk is, maar de diepgang er in en de echte verbinding zou ik niet willen missen.

    En ja, soms schreeuw ik bij een ruzie, of mijn partner, als onmachtige uiting van heftige pijn-gevoelens. Dan is luisteren naar de emotionele uitbarsting een eerste verlangen, om gezien te worden in die emoties.
    Het voelt heel goed voor mij als mijn partner mij op mijn kwetsbaarst wil zien en zichzelf zo kwetsbaar durft te laten zien, zonder dat we daar (later) misbruik van zullen maken.

    Ik kom overigens uit een gezin waarin én soms openlijk ruzie werd gemaakt door mijn ouders maar er veel vaker onuitgesproken spanningen werden weggemoffeld of zelfs ontkent. Vooral mijn moeder bewaarde liever de goede vrede. Welke? vroeg ik me als kind altijd al af, want die goede vrede heb ik nimmer gevoeld.

    • Dank je wel voor je reactie Josephine. Het klopt dat ik bij ruzie denk aan geschreeuw, maar ook aan slaande deuren. Het is een beeld wat vast in mijn kindertijd is ontstaan. Iedereen gaat anders met het verleden om. In mijn geval ben ik me gaan uiten zodat ruzie wat mij betreft niet nodig hoeft te zijn. Veel mensen gaan op precies dezelfde wijze wel/niet ruzie maken als dat gebruikelijk was in het gezin/omgeving waarin ze opgroeide. Jij ziet ruzie iets wat juist een verrijking is van een relatie begrijp ik.
      Is ruzie maken te leren denk je?
      Hartelijke groet, Joyce

  • Josephine, bijna 50, jippie...:

    Hoi hoi, ja, dat denk ik wel, dat ruzie te leren is.
    De vorm ruzie die mijn partner en ik hebben is ontstaan omdat we, naast vele overeenkomsten op diepe lagen, ook behoorlijk verschillend zijn en dus botsten. Vooral in de eerste 5 jaar van onze relatie. Waarbij we steeds weer ontdekten dat we elkaar echt willen. In elke ruzie spraken we uit, wanneer we weer vast liepen: “Ja, maar ik wil echt verder met jou” en zei de ander dan: “En ik wil echt jou.”

    Doordat we dat toen en nu echt willen en doordat we allebei toen en nu bereidt zijn om eerlijk en open te zijn over onszelf, zijn we steeds weer gaan zoeken naar hoe we beter kunnen praten. Klinkt saai, maar ik denk dat dat cruciaal is voor goede ruzie en voor een goede relatie.
    Je gevoelens uiten, je gedachten helder verwoorden, luisteren en je verplaatsen in de ander. Afstemmen op elkaar. Door en door beseffen in elke cel van je brein dat er geen waarheden zijn. Dat wat jij zegt niet hetzelfde is dan wat de ander hoort en vice versa. De aanname loslaten dat de ander je 1, 2, 3 wel begrijpt en jij de ander. Dat is heel vaak namelijk niet het geval.
    We hebben er soms stukjes hulp bij gezocht en verder zelf heel veel geinvesteerd.
    Makkelijk? Nee. De moeite waard? Volmondig ja.
    Groetjes

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie.