2012-03-26 header bekers.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Mijmerend richting 2019

nieuwe jaarGastblog geschreven door Gea Schonewille

Ik hou van mijmeren en in deze tijd van het jaar hoort het er een beetje bij, dus ik kan lekker los. Mijmeren over relaties, vrije tijd, werk. Hoe doe ik het? Wat heb ik gedaan en wat heb ik gelaten? Wat wil ik nog en hoeveel lef heb ik om daarvoor te gaan? Hoe vrij voel ik me om te kiezen én te doen? Hoe leef ik zelf dat wat ik in mijn werk als trainer en therapeut meegeef?

Fijner nog dan het mijmeren is de tijd en liefdevolle momenten met familie en vrienden. Samen herinneringen delen, spelletjes spelen, praten, muziek luisteren.

Zo ook dit jaar, de laatste dagen ervan staan in het teken van rondmaken, delen en de waardevolle inzichten oppakken en meenemen in 2019. Een zoete inval van dierbaren, dochters die weer thuis zijn. Tijd aan de keukentafel, koffie, zelfgebakken cakes, handjevol oude pepernoten en kerstkransjes.

Ter afwisseling van de volle keukentafel, wandel ik graag, in mijn eentje, door de velden aan de noordzijde van mijn dorp. Zo kan ik vrij denken en voel ik mijn kloppende hart. Mijn hart en de liefde die daar woont stond centraal dit jaar, aangewakkerd door nascholingen, deelnemers, coachees en innige vriendschappen. Maar ook omdat ik dit jaar met enige regelmaat met mijn lief naar de afdeling cardiologie moest. Zijn hart moest letterlijk herstellen van een infarct eerder dit jaar. Verschrikkelijk, maar ook een aanzetter tot dankbaarheid en het gevoel van being blessed.

Mijn hart richtte zich op de liefde in relaties, werk, ontspanning en vrije tijd. Dacht na over vragen als: Hoe sta ik ervoor? Wat kan ik, wat niet, wat durf ik en wat (nog) niet? Wat wil ik en hoe vrij ben ik om te kiezen wat ik wil?

Een besef van ‘mijn hart klopt niet alleen voor mijzelf, maar ook voor anderen, zoals moeder, dochter, vriendin, vrouw, therapeut, student’. Er waren veel mijlpalen, die ik ook echt en vol voelde. Een 18 én een 21 jarige dochter, VWO diploma en studiekeuze van de jongste, stoere reis van de oudste, de reis die ik met hen samen maakte, de picknicks met mijn neefje, ontroering door de stappen van coachees, het etentje met oud-collega’s, de koffies met een oude en zeer zieke vriend, ons tuinfeest.

Maar…. bovenal dat mijn lief en ik onze huwelijksreis over konden doen. 25 jaar na dato opnieuw rondtrekken op de grens van het Canada en Alaska, ons zo geliefde Yukon. Rondtrekken met auto en tent, kamperen achter elektrische hekken, ter bescherming tegen het gevaar van hongerige beren. Het ontmoeten van een deel van zijn familie, die daar al 55 jaar wonen. Het onvoorwaardelijke welkom bij hen. Op pad met de 92 jarige oom, zijn even oude vrouw bleef thuis en bereidde ons eten voor. Toen we vertrokken moesten we beloven dat we over 2 jaar terug zouden komen om hun 70 jarige bruiloft te vieren. Wat een liefde, verbinding en onvoorwaardelijkheid.

De liefde, verbinding en onvoorwaardelijkheid voel ik nu opnieuw. Ik heb het redelijk kunnen behouden en van deze reis mee kunnen nemen in mijn hart (zonder een heilige te zijn geworden). Daarom, denk ik, kan ik er nu in deze decembermaand, ook weer heel makkelijk bij.

De keuken geurt naar limoen, knoflook en koriander en dit wordt veroorzaakt door de gerechten die ik maak uit het kookboek SIMPEL. Voor mij als amateur kok allesbehalve ‘simpel’. En dat begon al bij het zoeken van de ingrediënten in de lokale supermarkten. Een hele Proeve van Bekwaamheid in vindingrijkheid en geduld. Want in een dorp als het mijne is polenta, bimei’s, sumak domweg niet te vinden.

Het doet me mijmeren aan de 2 geplande workshops de afgelopen maanden. Hoe uitnodigend ook de wervingsteksten, hoe mooi en inhoudelijk ook het programma, ze liepen niet. Ik heb er al 2 moeten verplaatsten in verband met een gebrek aan aanmeldingen. Zo zonde, want het raakt niet alleen mij, ook de mensen die zich wél aanmeldden.
En net zoals nu mijn keuken lekker ruikt, met de hulp van dochter en schoonzoon, ga ik er ook vanuit dat het met de geplande workshops nog goed gaat komen. Dat is mijn hoopvolle en positieve inborst, maar ook vertrouwen op dat wat goed is boven komt drijven.

En…. ik kreeg hulp van een deelnemer van vorig jaar die lief berichtte. Wat een hart-te-luk-heid.

Mooie mensen waar ik op kan rekenen en mooie mensen die me onbaatzuchtig iets onbetaalbaars schenken. Vertrouwen in mijn eigen kracht, moed, niet alleen om te geven, maar ook om te ontvangen. Liefde en licht, niet alleen dat het kerstmenu slaagt, de workshops prachtig worden, maar ook dat ik in 2019 avonturen ga beleven, met alles wat er is. Ik kan me verheugen op grotere en kleinere dingen; Een reis die ik met mijn schoonzus ga maken, een concert van mijn lievelingszanger in Carré, maar ook legoën met mijn neefje, een nachtje logeren in het studentenhuis bij mijn dochters en het boek dat ik met mijn vriendin wil schrijven.

Met kloppend hart en een heleboel liefde sta ik tomaatjes te marineren, voor een kerstdis met mijn geliefden.

Ik wens jullie een liefdevol 2019, dat hoeft niet perse simpel te zijn, geniet van het avontuur, het onbaatzuchtige dat je toekomt.

Ik hoop jullie te zien op één van de workshops die gaan over liefde, zelf en er toe doen.

Gea Schonewille

Reageren n.a.v. dit gastblog: je bent van harte welkom! Dat kan hieronder of neem contact op met Gea: gea@inthascope.nl | 06 – 21 25 53 67

email

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.