2012-03-26 header bekers.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Verhaal over Oordelen

Een boer had een prachtig paard, dat hij nooit had willen verkopen. Op een dag was het paard verdwenen uit de stal. ‘Wat een ongeluk!’ riepen de dorpelingen in koor. ‘Wat vreselijk voor je dat je je paard kwijt bent! Had je het nou maar verkocht!’

‘Ach,’ zei de boer, ‘of het slecht is, weet ik niet. Ik weet alleen dat het paard uit de stal verdwenen is.’ Een week later kwam het paard terug, en het bracht vijftien wilde paarden met zich mee. ‘Wat een geluk!’ riepen de dorpelingen. ‘Wat fijn voor je dat je zoveel paarden hebt!’

‘Ik weet niet of het goed is’, antwoordde de boer. ‘Ik weet alleen dat ik nu zestien paarden heb.’ De zoon van de boer probeerde de wilde paarden te temmen. Hij werd uit het zadel geworpen en brak beide benen. ‘Wat ellendig voor je!’ reageerde het dorp. ‘Nu is je zoon geblesseerd, misschien blijft hij wel altijd kreupel!’

‘Oordeel toch niet zo snel’, zei de boer. ‘Laten we vaststellen dat mijn zoon zijn benen heeft gebroken. Of dat een ongeluk is of een zegen, weet niemand.’ Een paar weken later beraamde de keizer een veldslag en alle jonge mannen moesten in militaire dienst. Iedereen wist dat de keizer zou verliezen en dat de meeste soldaten zouden omkomen.

De zoon van de boer kon niet meevechten, vanwege zijn gebroken benen. De dorpelingen feliciteerden de boer: ‘Wat een geluk dat jij je zoon nog hebt!’ Maar hij zei weer: ‘Niemand weet of het goed is of slecht dat mijn zoon niet mee hoeft te vechten. Niemand kent het hele verhaal. We zien alleen fragmenten. Oordeel toch niet.’

oordelen

Dit oude verhaal is van de Chinese wijsgeer Lao Tse. De clou van het verhaal is dat de dorpelingen telkens ongelijk bleken te hebben. De boer die niet klaar stond met een overhaast oordeel was een wijs man.

Onbewust zijn we bijna allemaal de hele dag aan het oordelen. Goed beschouwd is dat vaak onnodig en kan het ook nog eens onjuist zijn (net als de dorpelingen in het verhaal hierboven).

Misschien kunnen we wel zonder die ballast in ons hoofd. Let eens op jezelf, hoe vaak je onnodig oordeelt op een dag. En misschien wil je dat wel veranderen.

email

9 reacties op Verhaal over Oordelen

  • Laura 33:

    Je kunt je ook afvragen waarom de mensen in omgeving zich vaak met jou bezig houden. Betrokkenheid of bemoeizucht? Persoonlijk probeer ik me daar zo min mogelijk mee bezig te houden. Zowel als het gaat om mezelf als bij anderen. Ook al ben ik het ergens niet mee eens: iemand die iets doet wat mij niet zint, geef ik daar weinig tot geen aandacht aan. Want wat je aandacht geeft groeit. Nietwaar? Gewoon je eigen ding doen en je intuitie volgen. Geloof in jezelf.

    • Joyce:

      Hoi Laura,
      Ken je dat verhaal van 3 potten rijst? De eerste pot geef je alleen positieve aandacht, de tweede pot geef je alleen negatieve aandacht en de derde pot negeer je volkomen. In plaats van rijst kan je ook stukjes appel gebruiken.
      Waar je aandacht aan geeft ziet er na een tijdje het beste uit. Positieve aandacht het allerbeste. En waar je totaal geen aandacht aangeeft, zal er uiteindelijk het meest belabberd uitzien.
      Dat geldt ook voor mensen. Ook al voelt de aandacht niet altijd als prettig of gewenst, je kan beter wel aandacht krijgen. Ook al is de aandacht in jouw ogen negatief. Als je iets of iemand helemaal negeert, gaat daar inderdaad helemaal geen energie heen voor verdere groei.

  • inek, 49 jaar:

    Hoi Joyce, leuk verhaal. Ik zelf zeg altijd over vervelende gebeurtenissen die in eerste instantie negatief zijn, dat ze later wel eens positief kunnen uitpakken. dat is in feite dezelfde strekking als jouw verhaal. groet ineke

  • Carine:

    Hey ,
    Dan hebben we het nog niet gehad over wat je terugkrijgt ivm je gedachten laat staan door je daden.Hoe bewuster je word hoe vlugger je terugkrijgt wat je uitzendt.Alles is altijd terug te leiden naar jezelf(al verschillende keren ondervonden).
    Het is prachtig , wonderlijk en frustrerend tegelijkertijd , je zakt zo vlug terug in oordelen , want we zijn tenslotte mens ,maarrrrrrrr
    als we het klaarspelen om te bedanken voor onze levenslessen zullen we steeds minder vlug oordelen en dus beoordeelt worden.
    Wat je uitzendt krijg je terug.
    Een heel mooi en interessant onderwerp Joyce.
    vele groetjes ,
    Carine

  • Mariel:

    Hallo iedereen,

    Ik ben niet Roomser dan de Paus, maar ik merk wel dat er heel snel geoordeeld en veroordeeld wordt. Het heeft vaak te maken met de onbekendheid of niet de moeite nemen je ergens in te verdiepen en de feiten te kennen. Het is zo makkelijk om iets te zien en daar je oordeel over te hebben. Laatst was ik met iemand op weg naar de supermarkt. Bij het oversteken kwamen we een gekleurde man tegen op een mooie fiets. De persoon met wie ik was zei: ‘wat een mooie fiets, vast gestolen’. Ik was pijnlijk getroffen. Zonder ook maar enige kennis van de persoon in kwestie gaf hij zijn oordeel. Misschien had die ander er hard voor gespaard en ging hij apetrots op zijn nieuwe fiets rondrijden.
    Hij kent de juiste mensen, als iemand een geweldig nieuwe baan heeft. Gewoon een kwestie van geluk hebben, als een ander iets goeds krijgt op zijn of haar pad. Mensen zijn altijd aan het oordelen. Heeft wellicht ook met een stukje afgunst te maken? Vroeger trok ik me dat erg aan, ging ik in discussie met de persoon die een veroordelende opmerking maakte. Maar inmiddels heb ik wel door dat het geen zin heeft. En dan nog, het gaat erom hoe jij zelf in het leven staat. Dat je op je eigen vooroordelen let en je er niet door laat leiden.

  • Laura 33:

    Wat verschrikkelijk zijn toch de opmerkingen van mensen zoals aangehaald in het verhaal van Mariel. Maar laten we wel wezen: we oordelen allemaal. Het zit in onze natuur. Echter de mens zo boven onze natuurlijke driften moeten kunnen staan. Aan de andere kant, mijn intuitie is mijn meest natuurlijke reactie- brengt me vaak op goede plekken. Ik volg mijn hart maar denk ook met mijn hoofd.

  • Stef de Beurs (1954):

    Prachtige oude bekende, dit verhaal. Dank je wel, Joyce.
    We kunnen pas tot minder oordelen komen door te oordelen. Pas als we herkennen en ons bewust worden dat we aan het oordelen zijn, kunnen we het (stap voor stap) achterwege laten. Maar we blijven natuurlijk wel mensen en mensen plakken nu eenmaal meestal hun eigen levenservaringen op mensen en gebeurtenissen om ons heen…….. en als ‘t mee zit leren we daarvan.

    Net voor ‘t afgelopen weekend heb ik ‘t volgende verhaal op FB gezet en dat sluit hier mooi op aan:

    De prijs van bevooroordeeld luisteren:

    Wijlen Malcolm Forbes was zich sterk bewust van de prijs van bevooroordeeld luisteren. Hij schijnt een waar gebeurd verhaal te hebben verteld, dat een uitstekend voorbeeld biedt van de negatieve gevolgen van een dergelijk vooroordeel.
    In zijn verhaal proberen een eenvoudig geklede man en zijn vrouw een afspraak te maken met de president van de universiteit van Harvard. De secretaresse van de pre-sident oordeelde onmiddellijk dat dergelijke provinciaaltjes niets te zoeken hadden op Harvard, en vertelde hen dat de president het te druk had om hen te ontmoeten. Toen ze beslist wilden wachten, besefte de secretaresse dat ze een afspraak met hen zou moeten maken, omdat ze anders de hele dag zouden blijven.
    Toen het echtpaar eindelijk toegelaten werd tot het kantoor van de president, legde de vrouw meteen uit dat hun zoon een jaar op Harvard had gezeten en er gelukkig was geweest. Hij was omgekomen bij een ongeval, en het echtpaar wilde een monument voor hem oprichten op het terrein van de universiteit.
    De president verwierp het voorstel onmiddellijk en legde uit dat Harvard eruit zou gaan zien als een begraafplaats als iedereen een monument zou oprichten voor overleden ex-studenten. De vrouw legde uit dat zij Harvard een gebouw wilden geven, en geen monument. De president sloeg zijn ogen ten hemel en zei tegen het echtpaar dat zij vast niet wisten hoe duur gebouwen waren. Hij vroeg hen of zij zich realiseerden dat de gebouwen van Harvard meer dan zeveneneenhalf miljoen dollar kostten.
    Toen het echtpaar het kantoor verliet zei de vrouw tegen haar echtgenoot, binnen gehoorsafstand van de president: “Als een universiteit oprichten zo goedkoop is, moeten we er misschien zelf maar eentje beginnen”. Meneer en mevrouw Leland Stanford verlieten Harvard die dag en reisden naar Palo Alto in Californië, waar zij de beroemde universiteit van Stanford oprichtten, ter nagedachtenis aan hun zoon.

    • Joyce:

      Mooi verhaal, Stef. Op uiterlijk oordelen deden we toen en het gebeurt nu nog vaak. Toevallig dat je ook een verhaal over oordelen plaatste ongeveer gelijk met mij.

  • Carmen, 47 jaar:

    Natuurlijk heeft de man uit het verhaaltje wel gelijk door te zeggen dat je niet weet hoe iets op de lange termijn uitpakt. Maar er is ook nog zoiets als “in het moment” zijn en dan alle fijne dingen waarderen die er gebeuren. Dat doet de man uit het verhaal helemaal niet. Hij komt bij mij eerlijk gezegd nogal emotieloos over. Zet mij maar lekker bij de dorpelingen die meeleven met elkaar, blij zijn voor elkaar en gevoel tonen!

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.