2012-03-29 header 2 wijnglazen.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Pietenpak in maart

In voorbereiding op mijn workshop ‘De kunst van het ontmoeten’ mag ik opnieuw een gastblog schrijven. Graag wil ik een brief aan mijn 4 jarige neefje delen. Over hoe hij, puur, onbevangen, afhankelijk de wereld ontmoet en langzaam aan ook al een beetje heeft te voldoen aan de wereld van de groten. Ik vind het prachtig om naar kinderen te kijken, hoe ze doen, hoe er op hen gereageerd worden en hoe ze grootse dingen kunnen. Van één van mijn leermeesters, Wibe Veenbaas, hoorde ik de volgende ontroerend mooie uitspraak: “kinderen zijn een liefdesbrief van God”.

Voor zijn 4e verjaardag schreef ik een (liefdes)brief aan mijn neefje N.

Het gaat over ontmoeten, hoe ik hem ontmoet, hoe hij zichzelf ontmoet en hoe hij zichzelf in de ontmoeting met anderen brengt. En wat kunnen we veel leren van kereltjes als N. Van zijn lef, zijn eigenheid en zijn manier van ontmoeten.

Lieve kleine grote kleinste neef, neefje N.,

Je bent 4! Gefeli kerel, kereltje….

Toen je het je een paar weken geleden realiseerde, deze mijlpaal van 3 naar 4, zei je hardop tegen jezelf “Mijn hart is dramatisch, voor ik bijna 4 word”.

Moeders horen alles en tantes weer van die moeders, sorry!

(Ik vertel je over 30 of 40 jaar nog wel eens over de Systemische Wetten en waarom dit zo gezond is).

Als je een slim en intelligent jongetje blijkt te zijn (en ik sluit dat niet uit) dan is dit de eerste verjaardag die je je blijft herinneren in je volwassenheid, anders duurt het nog efkes, das ook niet erg.

Ik vertel je in ieder geval een herinneringetje van mij (tantie wordt oud jongen).

Op de verjaardag van je oudste nicht, mijn kindje Julia (jij mag Djoe-lila zeggen), kwam je in je pietenpak.

Je huppelde binnen, de keuken in, tikkie schalks, stoer, speels, vrij en blij.

Toen kreeg je een schrikje, een schaamtevleugje en ging je, quasi nonchalant, tegen de deurpost van de woonkamer staan. Benen gekruist, leunend op je rechter bovenarm kijkend naar de visite. Jouw ogen nog stoer en uitdagend “Zien jullie mij, gaaf ben ik he?!!”, je lijfje iets kleiner wordend en onderzoekend “vinden jullie mij niet gekkig, past dit wel?”

Toen we je verwelkomde met je pak, je stoer, je durf, lef en je alles werd je lijfje groter en sprak het weer dezelfde taal als je ogen. Je stormde de kamer in op zoek naar armen en schoten waar je in kon springen. “Hey kerel, wat ben je mooi!” “Ja he? Voor Sinterklaas én Djoe-lilaas feestje!”

Nou mooie kerel, fijne verjaar, tot straks. Ik heb zin in je lekkere Minions-taart, Haribosnoepjes en M&M’s, met zonder pinda’s. Ik trek alvast mijn pietenpakje aan, ik ga me vast een beetje schamen, mag ik dan bij jou op schoot?

Op 11 maart is in Veendam, de workshop ‘De kunst van het ontmoeten’ je bent van harte welkom.

In deze middag gaan we onderzoeken en ervaren hoe we de ander kunnen ontmoeten en welke sporen dit na kan laten.

Dit blog is geschreven door Gea Schonewille
Voor reacties inthascope@hotmail.com

 

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie.