2012-03-26 header blaadjes.png
Vind een partner bij wie je jezelf blijft

Slimme ezel

Er was eens een ezel die de gewoonte had om uit het weiland te ontsnappen. Op een dag was de ezel er weer eens van door gegaan. Toen de boer er achter kwam ging hij naar hem op zoek. Eindelijk hoorde hij het dier schreeuwen. De ezel bleek in een diepe put gevallen te zijn. De boer concludeerde al snel dat hij hem niet zou kunnen redden en besloot de put te dichten. De put was namelijk te diep en het ezeltje was toch al oud. Op deze manier hoefde de ezel minder lang te lijden.

Slimme ezel

De boer vroeg zijn buren hem hierbij te helpen. Met vereende krachten begonnen ze de put vol zand te gooien. De ezel schrok van het zand dat op zijn rug viel en begon klagelijk te balken. Echter toen hij besefte dat niemand hem zou komen helpen, gaf hij het op en werd het langzaam stil.

Uiteindelijk keek de boer over de rand van de put om te zien hoe het het ezeltje verging. De boer was verbaasd te zien dat de ezel niet onder het zand bedolven was. De hele tijd had de ezel al het zand van zich af geschud en was zo doende, door steeds bovenop de steeds hoger wordende hoop zand op de bodem te gaan staan, omhoog geklommen. Toen de put vol was, stapte de ezel over de rand van de put en liep vrolijk weg.

De moraal van dit verhaal:

Het leven gaat niet altijd over rozen. Soms kom je obstakels tegen zoals ziekte,  ruzie, verlies en oneerlijkheid. Door steeds het vuil van je af te schudden kan ook jij uit de put komen!

email

2 reacties op Slimme ezel

  • Martijn:

    Inspirerend! Om te groeien moet je eigenlijk altijd door een soort van ongemak heen (de vieze aarde). Als kind deed je dat gewoon: met vallen en opstaan leerde je lopen en fietsen. Als je ouder wordt, heb je misschien de neiging om pijn te vermijden en daardoor ook groei. Oppassen dus dat je niet vast komen te zitten in je ‘ellende’! Gewoon eroverheen stappen en je komt vanzelf uit de put.

    Het enneagram is een mooi middel om meer inzicht te krijgen in je groeiproces en waar je stagneert. Het enneagram kan namelijk ook als procesmodel worden gebruikt. Zelfs bij het bakken van een appeltaart doorloop je de 9 stappen. En stap 4 is het moment dat je de pijn gaat voelen: het maken en kneden van het deeg. Het wordt een zooitje, misschien mislukt het en moet je opnieuw beginnen…. Als je doorzet, lukt het vast een keer en pluk je de vruchten van je inspanningen. Je bent gegroeid!

    Hier vind je een leuk en leerzaam blogartikel over de appeltaart en het enneagram als procesmodel: http://robdebest.nl/?p=116

    • Joyce:

      Bedankt Martijn voor jouw uitgebreide reactie. Jammer dat we de neiging om pijn zo vermijden met het ouder worden waardoor we moeizamer groeien. Kennelijk is dat ook een ontwikkeling die bij het volwassen worden hoort.
      Grappig dat je een enneagram met een appeltaart bakken vergelijkt! Het blogartikel dat je noemt is inderdaad leuk en leerzaam.

Jouw reactie

Na het verzenden van je reactie komt deze pas op de website te staan na goedkeuring (om spam te voorkomen).

Vul hier het ontbrekende getal in en verzend daarna je reactie. * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.